De Brakke Grond zet dit jaar een nieuwe stap in de samenwerking met Mu.ZEE, het museum voor kunst in België van 1880 tot morgen te Oostende. Die samenwerking loopt – parallel aan de renovatie van Mu.ZEE – over drie jaar heen en vertrekt telkens vanuit één centrale vraag: welke verhalen kan een Belgische, museale collectie vertellen in een Nederlandse, niet-museale context?
Elk jaar wordt een andere Nederlandse curator uitgenodigd met de vraag om een nieuwe blik op de collectie te werpen en vanuit de eigen praktijk een tentoonstellingsconcept te ontwikkelen. Deze tweede editie In Frequencies We Cannot Name: Language, Sound, Silence wordt gecureerd door Rita Ouédraogo en landt in de Brakke Grond van 7 maart tot en met 10 mei 2026.
De tentoonstelling zal het werk van vijftien kunstenaars samenbrengen – van gevestigde kunstenaars als Otobong Nkanga tot aanstormend talent als Pei Hsuan-Wang. De tentoonstelling wordt geactiveerd met een driedelig publiek programma: verschillende kunstenaars worden uitgenodigd om, tijdens de looptijd van de tentoonstelling, dieper in te gaan op hun werk en in dialoog te gaan met de lokale context.
In Frequencies We Cannot Name: Language, Sound, Silence vertrekt vanuit het idee dat taal nooit neutraal is: ze draagt sporen van macht, koloniale geschiedenis en de grenzen van vertaling. De tentoonstelling onderzoekt hoe we culturele expressie ervaren wanneer die zich niet meteen laat begrijpen, en waarom juist dat niet-begrijpen waardevol kan zijn. Het ontbreken van directe leesbaarheid wordt hier geen tekort, maar een ruimte voor ontmoeting en andere vormen van kennis.
Het curatoriële kader van de tentoonstelling bouwt voort op de theorieën van onder andere denkers Édouard Glissant en Rizvana Bradley. Glissants concept van opacity doelt op het recht om ondoorzichtig te blijven en niet volledig verklaard of vertaald te hoeven worden. Dit idee verzet zich tegen koloniale manieren van kijken en categoriseren, zoals etnografische documentatie en missionaire vertalingen, die bepaalden wat als begrijpelijk of betekenisvol werd erkend — en die tot vandaag doorwerken in hoe culturele ‘anderen’ worden benaderd. In het verlengde hiervan stelt Bradley met haar theorie van anteaesthetics westerse esthetische normen ter discussie. Bradley stelt dat Zwarte en Inheemse culturele expressies niet ontstaan binnen dominante esthetische systemen, maar daaraan voorafgaan of er buiten functioneren. Ze bestaan niet als afwijkingen van een norm, maar als volledige, autonome betekenissystemen met een eigen logica en integriteit.
In Frequencies We Cannot Name nodigt uit om deze culturele uitingen te benaderen zonder ze te willen vertalen naar vertrouwde kaders. Ondoorzichtigheid wordt hier geen obstakel dat overwonnen moet worden, maar een bewuste positie — en een vorm van culturele zelfbeschikking.
De tentoonstelling brengt werk van Younes Baba-Ali, Sammy Baloji, Saddie Choua, Joris Ghekiere, Roland Gunst, Randa Maroufi, Jacqueline Mesmaeker, Jean Katambayi Mukendi, Maryam Najd, Grace Ndiritu, Otobong Nkanga, Léonard Pongo, Pascale Marthine Tayou, Pei-Hsuan Wang en Patrick Gaël Wokmeni naar Amsterdam.
Gratis toegang
